Majlinda BASHLLARI



Lutje me gurë



Tri herë i erdhën rrotull çatisë me plloça të murrme

Dhe nisën drejt përroit



Pa kthim dukej ikja e tyre. E hidhur. Me zhurmë

ia thyen pasqyrat e verdha ajrit. Kosheret

e humbën magjine. Tmerri i djeshëm

i përvjedhjeve të mia nën pjergull

për pak rrush të pjekur,

u arratis me to.



Zaje te bardhë ne duar. Lutje të vjetra

dhe ime gjyshe qe ofshante thellë:

bija, shpirt, jetë. Vërtet? - doja ta pyesja,

porse ajo papushim na nxiste të trokisnim zajet

me pëllëmbët e vogla.



Nuk ia shihja dritën në sytë e buhavitur nga thumbat,

derisa në mjekër i rrodhi e iu kthye në lot.

Aq fort i paske dashur ato qenie të vockla

me sy te rremë?! Qenie zemërake e të pabesa

si një ujk në lisa. Oborrtare të ftohta e tinzare.

E vetmja anë e errët e strehës prej guri.



Por ajo i donte. E kaq ish mjaft për mua t’i ndiqja

përtej Përroit të Thatë, t’u shtoja fjalë të reja

këngëve të vjetra, t’i bindja duke trokëllitur pandalur

gurët e nxehur me duart e gjakosura, se askund,

askund nuk gjendej polen më i ëmbël

se dashuria e asaj shtëpie…







Liqen me zogj e yje…



Fjeti një pasqyre kristali dhe u bë liqen.

Pingul mbi te zgjatej hija ime.

Guackë me buzë të mbyllura ashpër. Vijëza në mes -

horizont kockor ku përplasej çdo anije fluturuese

lëshuar nga shkretëtira sysh…



Shelgjet në breg kërciten eshtrat. Kaq dhe liqeni

u thye, hija - gjoks i shqyer me thikë

në formë yjesh.



Erdhën zogj të zinj. I morën copëzat në sqep

dhe fluturuan në jug.





E pashë kur u zhyt



E pashë hënën kur u zhyt në ujë

U drodh një herë dhe zverdhi

fushën e shkretë përtej lumit



mos më lër të gëlltis së prapthi

këtë gjarpër te zi asfalti -

zemra ime e rëndë.



Dy krahë u zgjatën nga lumi

Dy pëllembë që dot s’më mbajtën

e m'u varën rreth qafës, ashtu

si shall pikëllimi…





Një grua e mbuluar në tragetin e pasditës



grua syzeze mbi ujra të kaltra

fashuar deri në vetulla:

a s’mund të duhemi larg librit të shenjtë

qoftë dhe një pasdite…



qyteti afrohet, kullat e larta shtrijnë

hijen deri te sytë tanë…Njëlloj

të zinj, sikur ngjyer me shkrumb

ëndërrimesh.



do të thahet mbështjella e bardhë

e ti do të bëhesh flutur

pa rënë ende nata…



grua syzezë -

për ajrin e mbrëmjes

jemi dy plagë që djegin,

njëra fashuar

e tjetra hapur në erë…





Nyje



…muret përkulen

e s’më lënë

të hap portën e hekurt...

të vjetër – befas -

shtëpia, qeni;

çdo njeri që njoh - minutë e flakur

jashtë kohe; memecë,

të palexueshëm -

shpina

që ikin

mbrapsht...



ah, ankthi

i dyerve të mbyllura

si merr

dalëngadalë

hijen e të zotëve





* * *

Kur të vija ora e supesh të hedh

Pelerinën e ikjes,

Tunduar nga misteri i gurit

të varur në ajër,

Bëmë vetëm një shenjë e

kujtomë se Meka, simotër

e shkretëtirës është,

E të shenjtë

vendet dhe njerezit që

s’u kuptuan kurrë…





Ditëlindje…



Kërkoj zemrën me gishta -

Veshur me avull të kuq, ajo

nuk sheh si rrëzohet një zog e qan...





Në rrethin e dymbëdhjetë…



Këtë mëngjes korriku jemi të dy në një mendje:

gjithë ky i nxehtë vjen nga lindja, kushedi sa shpejt

pulson një zemër atje, Kushedi si grah jeta,

zbathur mes predhave. Por këtu brenda

rrethit të dymbedhjete

ajri i freskët na fal përfytyrime të gjelbra,

sa e ëmbël paqja me zemrën, rruazat e qafës…

sa hijshëm lekunden kokat tona mbi to.



Në më zente ky i nxehtë përtej rrethit

do shkrihem si qelq, do bëhem

gotë shampanje e mbushur

buzë më buzë - si burri me ankth,

kur gruaja shndërrohet në njeri...



dymbëdhjetë rrathë janë shumë për qafat e shkurtra

lëkundet harmonia me sendet, zemrën, mëlçinë...

Heshtim si ky mëngjes korriku;

kinse degjojmë zërat e huaj matanë murit,

zërat e fqinjeve, po aq të panjohur

sa vetja.







Një ikonë më pak



Po humbas ujë.

Retë jane varur në një kular të ajërt,

të nxira lëkunden pa frymë. Vdesin

herë si luan e herë si një kukull Barbie.

Qielli ka krizat e tij. Dëshmorë dhe viktima.

Trishtohem për luanin

(asnjë shans të jem si ai);

Hetoj Barbien si shformohet

në nje grua plot celulit e tule të rëna,

dhe marr frymë thellë: Një ikonë më pak,

Një grusht ujë më tepër.







Pat filluar stina…



Pat filluar stinës së ujit të munguar. Erë nuk frynte

nga kodrat; e kaq nxehtë, befas korriku pat fryrë...

kur drita e lodhur e pasditës mbi shpine i pat ndalur,

në një letër të bardhë ngjiti një lutje të kuqe:

mos rri më larg se katër gishtërinj.

Kështu dhe frida kahlo një shekull të shkuar

pothuaj pat bërë me diego riveren:

- po me fikesh në duar… përjetë e Jotja e fjalë të tjera

përzierë me lule të verdha e xixëllonja vere... por zarfi

arriti shumë vonë në Meksikë,

si vjen në tokë shkëlqimi i një ylli prej kohësh shuar

e frida pat kohë të duhej me dritat e parisit; e t’i shihte

poezitë yjore thjesht si epitafe.



Mirëpo për V-në pat nisur korrikun e dritës së pakët

i kish parë në ëndërr të dy, ç’rëndësi se cilin të parin,

ç’rëndësi se cili me i lumtur, perse-të janë gurë

në llastiqe femijësh, tendosur gabimisht drejt vetes;

i pat parë dhe kish vjellë lëngjet e hidhura

te stomakut dhe fabulën e verdhë të ëndrrës

por ujë s’kish dhe mbetën në qyp për tërë natën; dhe drita

s’pat e s’mund t’i rishkruante fjalët...

nga kjo Trini - dritë, ujë, njeri

çfarë i mungonte më tepër...



Asnjë fije ere nuk frynte nga kodrat; e kaq i nxehtë

korriku mbi të pat fryrë: kurrë vetëm e vetes

përgjithnjë e askujt...







28 Shtator 2009