Mesa duket m njzetetre t prillit paskan vdekur n t njjtn dat dy kolost, Shekspir dhe Servantes. Kshtu e thot edhe UNESCO dhe prej disa vitesh kt dit e ka proklamuar dhe shpallur: Dita Botrore e Librit.


Shum e thjesht: pr t mos krijuar ndonj problem “diplomatik” dhe pr t qen politically correct, si dhe pr t’i lehtsuar punn burokracis s srs s lart, dy kryegjenit paskshin vendosur t ikin nga kjo jet n t njjtn dat, a thua kan vdekur vrtet, me gjith kt pesh imortaliteti t tyre! Sa kurioze do t ish t dinim sesi ne, njerzia, mund t kishim qen pa ta, e si do t ngjanim jasht atij kuadrati Otello - Makbeth - Sano - Don Kishot?! Meq, n fakt, jemi pashmangshmrisht ndrtuar apo vetthemeluar si projeksion i miteve dhe bmave q gjenit patn pjell prmes kryeveprave t tyre. Dhe q tashm jan edhe tonat. Ose, m sakt, ngaq neve jemi ne q jemi e kta q jemi pikrisht edhe pr hir t tyre. Shekspir dhe Servantes: njri shpiks i njeriut dhe tjetri i fjals s ksaj shpikjeje, romanit.


Prtej vdekjes apo prjetsis, iniciativave t mira dhe t mirs s burokracis, e vrteta sht se 23 prilli mbetet dita e Shn Jordit dhe legjends s tij. Dhe si dihet, legjendat dhe mitet na kan ngelur si t vetmet t vrteta absolute. I vetmi procesverbal q s’ka nevoj pr vrtetimet tona, pasiq ne i lindm ose i gjetm pr t mbetur vet pengu i tyre. Pr ta njohur veten dhe t tjert prmes tyre.


E kshtu, sipas legjends n fjal, kur Jordi e vrau dragoin pr t shptuar princeshn e Katalonjs, ne tham, ose legjenda na tha, se nga gjaku i prbindshit q pat krcnuar dashurin bulbzoi nj syth trndafili. Nj trndafil q djaloshi e rroku sa hap e mbyll syt dhe ia dorzoi, domethn dhuroi, princeshs s tij. Dhe, ksisoj, ky u b trndafili i dashuris, i nj dashurie prej princeshe t vrtet dhe princi t kaltr q po vrtetsohej. Ashtu si jeta q pjell kaltrin e pavdeksis npr librat qiellor, n t cilt mandej rriten ato t vrtetat m t vrteta se vet jeta.


Sot n Katalonj sht dita e Shn Jordit, e cila latinitetit t Italis i kumbon San Giorgio dhe ktu ndr ne Shn Gjergji. Ndrsa bots s artit dhe librit kjo dit i sht veshur me petkun e nisms “nj trndafil pr nj libr”. Si nj realitet kmbimi n kt klering sa arkaik aq metaforik t ndjenjs me kulturn. Brenda t njjtit trekndsh metafore princrore, le ta quajm DEA: Dashuri, Emocion, Atraksion.


Jan gjithandej iftet n mbar botn e kulturuar q sot i dhurojn njri-tjetrit shkmbimin e nj libri me nj lule ose t nj luleje me nj libr. Legjend apo nism, lulja mbetet po lule, libri po libr dhe dashuria po ajo. Gjra pa t cilat ajo q e quajm kultura nuk do t’ia mbrrinte dot t ishte edhe kultur.