Preç ZOGAJ



Në rrugën për në Lezhë, natën vonë,

duke u thyer mesnata, epoka,

syri im, shpirti im

pret e mbledh rrugë të përlotura.



S’do kem të bëj më me Tiranën,

me errësirën prapa.

Nisja nuk ekziston,

nuk ekziston vazhdimi.

Ka vetëm zhvendosje

dhe ndofta do ketë mbërritje

në një tjetër rilindje.



Minutat e kohës, shekujt e shpirtit

në sinkron rrotullohen dhe rrahin në zemër.

Fshatra të heshtura përqark e nata që përpëlitet

sikur po lind një tjetër.



Do të arrijmë diku,

do të kalojmë matanë –

Shtatëdhjetë kilometra dhe pafundësi,

të lirë makinën duke e lënë

në terr e yllësi.



Ngadalë i çel sytë, bardhësia është rrotull,

zall, rërë, ujë dhe fillim.

Xhaxhai mbrëmë ka vdekur, nuk ia doli dot,

nuk e arriti këtë prag, këtë zgjim.



Kalimi u bë, po tani ç’do të jetë?

Shpirti më thotë mos u kthe, mos u nis.

Poshtë është përsëritje, lart është mërzi

dhe besoj se asgjë, asgjë midis.





9 Qershor 2008