Vazhdojm ende t mbajm n dejet e gjakut dhe n skutat e shpirtit humanizmin. Kjo u pa menjher pas gjms q ndodhi n Grdec t Vors. Solidarizimi ka qen i nj shkalle t papar n kta vite t transicionit kur dukej se sna kishte mbetur asnj fije nga ai q rndom e quajm njerzillk. Qindra vet jan evakuuar nga zona e rrezikshme me makina dhe autovetura private krejt t rastit; madje nj fmij i plagosur shkoi deri n Shkodr, radht pr dhurimin e gjakut q pam n dyert e spitaleve, prpjekjet e gazetarve dhe televizioneve pr t informuar qytetart deri te prfshirja e vllezrve tan nga hapsira shqiptare n Maqedoni dhe nga Kosova t cilt kaluan kufirin dhe dhan gjak n spitalet e qyteteve t par q u doln prpara.



Ky sht nj shembull sesi n kt hall t madh, ne t mos kthejm syt nga shteti sikur ai t jet vet Zoti. Shtetin e bjm ne, qytetart e tij, prandaj ndihma sado e vogl e gjithkujt - sidomos e atyre policve dhe ushtarakve q u futn n zonn e rrezikshme - sht pr tu prshndetur.



Prgjegjsit do t qartsohen. E rndsishme sht q kjo situat t kaloj sa m shpejt dhe pa pasoja t tjera. E rndsishme sht q t pastrohet zona dhe t rindrtohen shtpit. Askush dhe asgj nuk e lehtson dhimbjen pr t ikurit, sidomos pr grat dhe fmijt. Shqiptart n pak jav prjetuan e riprjetuan dhimbje. Ajo q t vjen n mendje sht pyetja: pse sht kaq e lir, kaq e pavlefshme jeta n kt vend?



E tham q prgjegjsit e shtetit do t qartsohen. Por duhet t qartsohen edhe prgjegjsit tona. T atyre familjeve fatkeqe q drgonin kalamajt t punonin mes predhave, apo t grave q mbartnin hekur... edhe e varfr jeta mbetet jet, por kur varfria t on drejt rrezikut ather jeta bhet vdekje. Shteti duhet t marr masat e tij. Menjher. Pr t mirn e t gjithve ne. Nj miku im gazetar do t m thoshte se ishte i traumatizuar nga ajo q pa n Grdec, duke m kujtuar at q un pash n Vlor pas tragjedis s t mbyturve t Karaburunit. Edicionet e lajmeve t ktyre dy ditve ishin t dhimbshme. Por mbi t gjitha ishin nj msim pr t gjith.



Dhe sht m e rndsishmja pr t msuar t ruajm jetn ton dhe t fmijve tan. T mos e shesim at lir dhe m pas t ulemi e t qajm. Punt e rrezikshme dhe t pasiguruara nuk na ndihmojn t jetojm, por na bjn t vdesim.



Zoti i preht n paqe viktimat e ksaj tragjedie.