Ibrahim KADRIU



Të jesh shkrimtar



Kur je shkrimtar

një botë krejtësisht tjetër je

formuar në vetën e parë

mbahesh gatitu

me mundësi sundimi

me të krijuarën shtesë kohe

me peshë të veçantë

ardhur me vetminë e ditës dhe natës

si ushtar i disiplinuar

pas ushtrimeve të rrezikshme

dhe presin urdhrat nga krijuesi



Nuk del bir nëne të jetë më i pushtetshëm

se ai që i mban në rresht

ndjesitë e të gjitha rrafsheve

për t’i veshur mysafirët

që zënë vend në faqe librash

me rroba masash të caktuara

me stoli shkuar stolive

derisa qëndrojnë e presin stinët

të kapërcejnë nëpër to

sipas urdhrit të shkrimtarit



Të jesh shkrimtar

e ke botën tënde të plotë

në të s’mund të futen kuvend as qeveri

as programe partish

as policë e administratorë

s’arrijnë t’i vënë gishtat as grushtet

as me korruptim

në oborrin e tij nuk hyjnë

dyert askush s’mund t’i çelë

Të jesh shkrimtar

kulla ndërton e shtron rrugë

nuk pret prokurime as donatorë

truproja e këshilltarë

mbesin pa bukë

shkrimtarit vetëm letra i duhet



Të jesh shkrimtar

s’ke kohë të vdesësh

i ke të zëna të gjitha orët

me dashurinë e me ndonjë gotë

je i tëri zgjuar e s’të duhet gjumi

kur je vetëm por jo i vetmuar

je mbret pa stoli pa roja e oborrtarë

dhe vetëm pena di të trimërojë

të ruajë pushtetin e plotë



Të jesh shkrimtar

tërë botën e mban në sirtar

nën dry të shpirtit larg të tjerëve

dhe ke kohë për kohën e saj

që ik përditë me zhurmë shurdhuese

me kundërmim



Të jesh shkrimtar

Kosova të falet tërësisht

me këngë e me vaje pritën e zë në çdo stinë

asgjë nuk mban të mbyllur

pushim ofron

derisa strehohet në varg me gjithë peshën e

dashurisë

të mbetet në përjetësi ashtu siç është

kokëlartë.





Arritje në Prekaz



Kam arritur pa kohë në Prekaz

në pamundësi të kthehem mbrapa

jam vendosur përjetë atje



Arritja në Prishtinë, Tiranë, Paris

e ku tjetër është pa mua

i mbetur në Prekaz



Atje vetëm një herë në jetë arrihet

pastaj në burgun e përjetshëm të imazheve

shpërngulesh për të mbetur atje



Atje kam zënë vend

përtej ëndrrës së tyre

kam lëshuar spirancat t’u bëj ballë valëve



Në Prekaz valët shndërrohen në jehonë

u lënë jetë brigjeve e fushave

në këtë kohën time që mezi e ruaj

nga kafshimet e qenve të çartur

nuk di prej kujt nuk di deri kur



Bëhet mirë



Një Cen Rudi në armiqësi me gjumin

më kot provon molisjen

asnjë rrugë s’i premton ecje

fqinjit tim të vrarë në shpirt

që ka bindjen se bëhet mirë



Krejt ç’kishte iu kthye në varre

mandej qau fshehtas

s’i dukej burrëror loti

për rrugët që nuk i dilnin përpara

fqinjit tim me biografi të leckosur

që gjakon të bindet se bëhet mirë



Gjithçka të grumbulluar lart

ngarkesë e çuditshme lodhjeje

aq e rëndë për njeriun

rruga ia kërkon durimin

fqinjit tim që mban kokën lart

dhe shpreson se bëhet mirë



Sytë i mban të hapur dhe

fotografi të lënduara sheh

nuk do të besojë

për rrugët e vjedhura para këmbëve

fqinji im Cen Rudi mbyllet në vetvete

dhe pret e pret e pret të bëhet mirë



Treg i poshtër pa kusure



Më ke siç s’më njeh

nuk u ngjite kurrë shkallëve të mia

as provove lodhjen të më gjeje zgjuar

më strehove në barkë

valëve ua dëshirove përplasjen



Kam provuar të jem unë

jam kthyer vetë i katërdhjeti

tek merresha me shënimet për shtëpinë time

që mezi mbante çatinë

me qeramidhe magjupi



Qëndrojmë ballë për ballë

shikimet o qenë o s’qenë

nuk bëjnë punë as fjalët

pazarit i kërceu kandari

treg i poshtër pa kusure



Më ke siç s’më njohe kurrë

as u ndale të merreshe me hapat e mi





Pasqyra



Është radha të qëndrojmë para pasqyrës

së pathyer

spirat e saj të ngulura kanë qenë në gjokse

sy e gjuhë

tashti qëndrojmë përpara t’i masim rrudhat

përmbajtje kohe si në pikturë surrealiste

moshë kanë shekujsh

kuptime të lëshuara në legjendë

pasqyra qëndron mes kornizash

për të ruajtur burrërinë

për t’iu falur çastit që vjen pa dëshmitar

të jep mundësinë të merresh me vetveten

askush më s’do ta thyejë pasqyrën

do ta kem pronë timen përgjithmonë

se është radha të qëndrojmë para pasqyrës

së pathyer larg etjeve të të tjerëve

veç me vetveten

të ruhet krejt ç’fshihet në të

për t’i përngjarë vetvetes me gjithë barrën

e ngarkuar gjer më sot



Kur të vish



Kur të vish në Kosovë

bën burrëri të jesh zgjuar

të lëshosh hapat ngadalë

pa lënduar rrugën ku ec

si faqe libri i pashkruar

do kesh fatin të jesh personazh

i filmit dokumentar mbi lindjen

në Kosovë çdo lindje është e para dhe e fundit

lindje të pangopura me dashuri



kur të vish në Kosovë

krejt gjërat janë në pritje

të presin të të falen si virgjëresha dhëndrit





Letër kohës



Të kam qëlluar e më ke qëlluar afër

me krejt ç’kam e ç’ke përballë

herë jam i tepërt e herë e tepërt je

me peshën në qafë që shaluar e ke

me etje njerëzish kurrë të pangopur



Ta nis këtë letër si kollitje ofshame

në daç si sharje merre si trokitje

në dyer tuaja për të gjetur konak

në sofrën tënde për të vrarë urinë nga pak

të kam rënë hise moj ashtu siç jam



Më vjen si flamë kur lëndime falin

të zihet fryma kërkon ajër të pastër

të duhen shtresa rrugësh të forta trase

për ecje të sigurt pa kthyer kokën pas

udhëkryqet ta zënë pritën e të ndalin



Më çmend kur të shoh të strehuar

në stinët e kaluara e mbetur peng

me lodhje kronike djersitur ndalë

kohë moj qyqe qyqeve u je falë

të gjitha orët të kanë harruar



Të mbaj në qafim të mos më lëshosh

të kam qëlluar e më ke qëlluar afër

i druaj rënies dhe gjumit i druaj

e kam vendosur kështu të shkruaj

për shfrim të shpirtit të më pranosh



Letrën e nis me peshë të rëndë shumë

kanë hyrë në të e do të hyjnë injorantë

kodoshë intrigantë hajna e kurvarë

me lëkurë njeriu shumë qen gomarë

që të ndalin hapin e të lënë pa gjumë



I ke në galeritë gjithë këta që t’i thashë

me uri të pashuar hanë e hanë e hanë

kohë moj ti mbetur me gishta në gojë

e mjerë gjithnjë e mua vënë në lojë

në letrën e dërguar ndjenjat t’i dhashë



Të shkruaj i gjunjëzuar në pamundësi

veç sa për prehje e jo për diçka tjetër

strehohem i tëri në varg në këtë letër

të liroj shpinën e gjoksin nga ç’vranë

që lulet e nisura shumëngjyrëshe i thanë

në emër të popullit ndërtohet një shkreti



Të kam qëlluar ku jam e ti përballë je

nuk mund të dal nga e rrahura lëkurë

me ethe në vazhdim mbahem sot si dje

më ke argat të devotshëm më kurse

nga soj njeriu i shndërruar përherë urë





9 Qershor 2008