Kur e kam njohur shkrimtarin e shquar të letërsisë për fëmijë, Tasim Gjokutën*, kam qenë aq i vogël sa ecja rrugës së Pazarit të Vjetër të Gjirokastrës duke u mbajtur herë pas here pas dorës së tim eti. Diku, përjashta Klubit të Kashahut, bisedonin me tim atë dhe qeshnin. Dy lebër, kur bëhen bashkë, ose do të shkojnë për të ngacmuar mallin e ndonjë të pasuri, ose do fillojnë nga shakatë. Dhe ata ishin njerëz që iu pëlqente humori. Ky ishte Tasim Gjokutaj, më tha im atë kur u ndamë prej tij.


Koha më ka ndarë me të dy, por sot, kur dua të rendis kujtimet për Tasimin, e kam të vështirë për të zgjedhur. Shkurtimisht, mund të them se, së jashtëmi më dallonin prej tij mjaft gjëra të rëndësishme. Ishte moshatar (dhe mik) me babain tim. Ishte nga personat dhe familjet me pozita të larta në sistemin e kaluar shtetëror. Ishte adhurues i krijimtarisë popullore, ishte i rregullt deri në mani dhe kërkues i përsosmërisë edhe ndaj të tjerëve. Unë isha e kundërta: mjaft i ri për të kuptuar botën përreth, me pasion të madh për letërsinë e kultivuar, kryesisht atë botërore, i deklasuar politikisht dhe mjaft i ç’rregullt, i rrëmullshëm në jetën e përditëshme. Megjithatë, kurrë nuk më ndau nga vetja, kurrë nuk u grindëm, ndonëse debatonim shpesh, kurrë nuk u keqkuptuam, edhe pse jetonim secili me ritmin dhe mendësitë e brezit të tij. Merrja libra te ai, rrinim në ballkonin e shtëpisë së tij, i jepja ndonjë gjë që kisha shkruar dhe gjithmonë, duke zbritur shkallët për të ikur mendoja me padurim ditën kur do t’i ngjisja sërish ato shkallë, mendoja çastin kur shikimi i tij i mprehtë dhe i rreptë do të zbutej sakaq dhe do të më jepte ngrohtësi porsa të më shihte përsëri, duke më hapur derën.


Bisedonim gjallërisht derisa kishim shpresë se së afërmi diçka duhej të ndreqej, diçka do të përmirësohej e do të shkonte për mbarë në rendin e ri shoqëror ku jetonim. Kur shpresat tona po veniteshin, u rralluan gradualisht edhe fjalët midis nesh, bisedat u bënë më të shkurtra, pyetje-përgjigjet e ndërsjella, më telegrafike. Mbeti mes nesh vetëm solidariteti i jashtëzakonshëm njerëzor për halle vetjake, për probleme të familjeve tona, mbetëm vetëm te shqetësimet për njerëzit tanë më të afërt e më të dashur. As orët e kaluara në mjediset e punës në universitet, nuk të ofronim më diçka më të mirë nga meskiniteti vulgar i trotuareve aty rrotull.


Pasi kishim shkëmbyer përshëndetjet e rastit një mëngjes, në vjeshtën e vitit 1997, më tha si me të qeshur: “Po më vjen fundi, nuk jam aspak mirë. Analizat më dolën keq”. Nuk e paramendova dot realisht gjendjen e tij shëndetësore. Ose, instinktivisht nuk mirëseardhja të keqen duke e pranuar aty për aty dhe vetëm sa ula kokën kur më dha atë lajm të kobshëm. Ai kish pasur të drejtë, disa muaj më vonë... Shkova disa herë në shtëpinë e tij gjatë kohës kur ai luftonte me sëmundjen fatale. Në ato ditë të fundit të muajit maj, priste në dhomën e tij vetëm njerëzit e familjes që i shërbenin. Ishte pak metra larg nesh dhe s’donte ta shikonim fitoren e sëmundjes ndaj trupit të tij të brishtë. Donte ta mbanim mend të ri, të fortë, stoik. Shtrënguam duart në heshtje me të fërmit e tij dhe dolëm të kërrusur. Duke zbirtur sërish ato shkallë të njohura, nuk mund të mos mallëngjehesha kur mendova se ata sy të rreptë e të mençur, që zbuteshin dhe qesheshin porsa më shihnin, nuk po i lija më pas shpinës sime si dikur, por, fatkeqësisht, ishin zhvendosur atje tej, në horizontin e largët të viteve të pajetuara, përpara nesh, për të na parë me merak e me mall të gjithëve.


Shënim i autorit: Tasim Gjokutaj, Doktor në Shkencat Filologjike, autor i dhjetëra librave për fëmijë, fitues i shumë çmimeve letrare kombëtare, ndarë nga jeta para kohe, dhjetë vjet më parë