Nga Visar Zhiti


Nuk mund të vdiste Podrimja

në Kosovën tij,

se linte toka këtu të shtrihej, as të mbyllte sytë,

gjithnjë në këmbë,

klithmë jete gjithnjë

nëpër beteja shpirti,


me vështrim shqiponje

e flatra të rënda ere,


Toka Dardane nën hapat e tij

si nën ledhatime dashurie,

Deti Jon avitej si frymëzimi i tij

me dallgë të bardha si me kuaj dasmash,

që i çuam në luftë


dhe Lumi i tij,

ditën i errët dhe i përzishëm, kurse natën


plot me shkëlqime parajse,

që lidhte zërin me ecjen,

ëndrrën me rrugën, jetën me vdekjen

si birin me atin,


ikën Ti, burrë i magjepsur dhe

befas bëhesh fëmijë,

veshur me këmishë yjesh


*   *   *


Po ku ikën Ti, që sikën kurrë, Vëlla i shtrenjtë,

Vëlla i madh, Bard i shenjtë?

Nuk shkulesh dot se je zemër me rrënjët në gur,

je gur me rrënjët në zemër,

je rrënjë jete mes eshtrave të epokave

në Hijen e Tokës,

je kohë pavdekësie në një thirrje.


*   *   *


Atëhere ku shkoi shpirti yt? Ku ishte? Mos vallë

sipër zjarreve, kur digjeshin Prizreni, Kruja?

Ende më thellë endej si re sipër një si Troje, që

u bë më e pamposhtur kur sishte më,

kërkonte shpirti dardanin Enea,

ikte ai me atin mbi kurriz.


Shpirti i Eneas kërkonte trupin Tënd, e di,

ma kanë thënë perënditë tona në Tomorr,

të njihnin, ti u ngjite atje, të pritën dhe

ndanë bukën me Ty.


Ecje Ti, Vëlla i perëndive, Baba Ali,

me Kosovën mbi shpinë,

me Lumin prej dore

dhe sduhej të vdisnin as Lumi, as Kosova, as Ti,

as perënditë. Binin shigjetat, por Ti me çmagji

i ktheje në rreze dielli?


*   *   *


Ky dardan i zhveshur që kishte ndalur në Butrint,

ishe Ti,

me shkëmbinjtë mburojë e krahët shpata,

ngule një gur tjetër në Çamëri mes hirit,

me fjalët e Tua të forta sa guri,

lexove poezinë e fundit në Sarandë. Që të të përqafonin,

u krijuan menjeherë gjire të tjerë të kaltër. Ti shikoje

detin, atje ku mbështetej Naimi, tek ai ulli i moçëm,

që befas bleroi prej Teje.


Nga duart e Tua dilnin pulbardha


*   *   *


Vëllai ynë i madh, bard nga Gjakova,

me Gjak klithmash në buzë,

me himnin e lirisë në ballë

për luftëtarët e Tu,

plagët e tyre i vure të gjitha në trupin Tënd,

të dhimbnin,

me ujin e Lumit tënd i qetësoje,

dole nga vorbullat e vdekura i gjallë,

shtatore lirie lakuriq,


krenar dhe i përunjur prej dhëmbjes,

i ndershëm dhe i madhërishëm prej dëshpërimit,

me këngën që edhe ujqit i bënte miq të zbutur,

ndërsa ajri përreth shndërrohet në mermer të bukur

që qan.


Na mbytën lotët pa Ty. Ti sna duhesh varr,

kur dhe varret e tjerë i kishe hapur dhe

vdekjet i bëje jetë,

skeletin e kujtesës tonë e mbushje me mish

e gjak nga Yti, me metaforat

e Tua dhe po harroje veten, baca Ali,

ku po shkoje ashtu, në çhutim, nuk duroje,

doje të ishe njëkohësisht në shumë vende

dhe asgjëkundi,

me të gjithë, dhe me ata që sjanë

e skanë ardhur ende,


Mik i perëndive,

Ti, që na tregoje rrugët

nga duhej të kalonim.

Ti, që në flamujt tanë, të vjetër e të rinj,

kishe venë krahun Tënd

si shtizë.

Mos ik! Ku shkove ashtu, në çpyll nate të huaj?

Kush të thirri aq larg? Lumi? Se mbajnë dot brigjet,

i shtyu si anët e arkëmortit. Kishte ardhur Lumi,

që krijove Ti,

e hape burimin me thonj…


*   *   *


Doje që të shlodhëshe gjetiu, tutje, matanë jetës,


se toka Jote dhe jeta Jote nuk të linte të shtrihëshe,

të mbyllje sytë,

Udhëtar i dashuruar,

gjithmonë në këmbë, i zbathur si dëshirat

në të kremten e poezisë,

sy-hapur si koha.


Lumi Yt rridhte poshtë flokëve të Tu, sillte zëra,

dilnin shtojzavalle, pasqyra hënash të thyera, bari


i njomë si gishtrinj fëmije, të ndillte të tretëshe aty,

kush të thirri prapë, yjet ngecnin mbi qerpikë,

stërkala ujrash sikur shkundeshin psherëtima

të argjenda,

Lumi, i lumi Ti, u ngjir së thirruri

deri sa të mori me vete.


Po Ti smund të jesh varr në tokën tënde, jo,

veçse epos i ri nëpër erën e thinjur që fryn dhe fryn,

sjell frymën tënde të fundit që të mos vdesë

AtDheu, – e shkruajta si Ti dhe po shtoj

në nderimin Tënd, emrin e lashtë, që e vije në fund:


Ulpianë, më 23.07.2012