Nga përleshjet e gladiatorëve tek intrigat e Senatit romak, romani i Conn Inggulden, Perandori




Shtegu n pyll ishte si xhadé e ngritur mbi ledh pr t dy unat. T dy qen llangosur si mos m keq me balt e llum moali t trash e t zi, sa q me zor mund t’i njihje pr njerz. M i gjati kishte sy t kaltr, q i merrnin nj shklqim t ndezur t pazakont mes vijzave t balts s thar e t bezdisshme n fytyr.


- Kan pr t na vrar, kur t na shohin, Mark, - tha ai, duke u skrmitur. N dor mbante shtrnguar nj hobé t rnduar nga pesha e nj guraleci lumi t lmuar.


- Ti e ke fajin, Gai, q ma mbushe mendjen t vija. T pata thn se shtrati i lumit nuk ishte thar gjithandej.


Duke folur e duke qeshur, uni m i shkurtr e vuri prpara me t shtyra shokun e vet mes vargut t shkurreve n t dyja ant e shtegut. Si lshoi nj britm hareje, u shkput me vrap, i ndjekur nga Gai, q zuri ta vrtit hoben n havà me vrshllim.


- N sulm, prpara! - dha kushtrimin me z t mpreht.


Druri, q do t hanin n shtpi pr tunikat e grisura, u dukej i largt; t dy i dinin marifetet si t shptonin pa u lagur ... nuk duhet ta mbanin mendjen aty. Rndsi kishte vetm t anin me vrap mes pr mes pyllishts duke trembur zogjt. Qen t zbathur, por shputat e kmbve u ishin trashur me koh edhe pse nuk i kishin kaluar t tet pranverat.


- Ksaj here do ta kap, - mendoi me vete Gai duke guluar. Nuk e merrte vesh si qe e mundur q Marku, po me dy kmb e me dy krah si ai vet, t vraponte m shpejt. Shoku qe m i shkurtr, pra edhe hapat duhet t’i kishte m t vegjl, apo jo?


Gjethet e fshiknin dhe ia pickonin kraht e zhveshur. Iu afrua njfarsoj dhe tani zun t’i vijn n vesh thirrjet shpotitse t Markut. Shtrngoi dhmbt. Po ndjehej liksht n mushkri.


Befas doli n nj eltin dhe mbeti i shtangur n vend, i tronditur sakaq. Marku qe shtrir prdhé dhe po mundohej t ngrihej duke mbajtur kryet me dorn e djatht. E kishin vn n mes tre burra ... jo, tre djem m t rritur, me shkopinj n duar.


Gai hodhi syt rreth e rrotull me frik. Ngarendja i kishte pas nxjerr t dy unat jasht prons s vogl t t atit, mu n pyllishtn e fqinjit. Duhet ta kishte vn re at shteg, q shnonte sinorin, por i kishte shptuar, se e kishte patur mendjen si ta arrinte Markun n vrap, nj her t paktn.


- Pa shih, pa shih far paskemi ktu? Pishq, ore, pishq knete, q sapo kan dal nga uji!


Kishte folur Suetoni, djali m i madh i familjes fqinje. Ishte katrmbdhjet vje dhe po vriste kohn sa t’i vinte dita pr t hyr n ushtri. Kishte hedhur shtat e muskuj aq sa t dy unat nuk i afroheshin fare. Nj tuf floksh t verdh i binin mbi ball e n faqet plot me purra t bardha, ndrsa nj strpikje purrash t skuqura i zbrisnin, pr t mos u dukur m, brenda tuniks praetexta. Gjithmon me nj shkop t gjat n dor, sa pr t’u mbajtur me t madh para shokve e pr t kaluar kohn.


Gait i shkoi zemra te thembra; e kuptoi se ai dhe Marku e kishin pas kaluar sinorin. Mir, po t shptonin paq vetm me disa grushta, po si t’ia bnin hallit po t hanin shkopinjt e t prfundonin me kocka t thyera. I hodhi syt nga Marku dhe pa se ai mezi po mundohej t ngrihej m kmb. Dukej sheshit, i kishte ngrn ca t ngrohta kur i kishin dal prpara djemt m t rritur.


- Na lini t shkojm, Toni, na presin n shtpi.


- Pa shih, pa shih, pishq q flitkan! Do na ec mbar, djema! Kapini, kam nj top litari pr derra, q u shkon pr bukuri edhe ktyre pishqve t knets.


N gjendjen si ishte Marku, as q bhej fjal pr t’ia mbathur. Nuk ishte pun shakaje, as loj. Ktyre djemve mund t’u bhej ball vetm duke u sjell me kujdes, si me qen akrep t gatshm pr t’u sulur kur nuk e presin.


Dy djemt e tjer u afruan me shkopinjt gati. Gai nuk i njihte. Njri mori dhe e ngriti Markun m kmb, kurse tjetri, kabà nga trupi e me pamje lloshi, ia nguli Gait shkopin n stomak. Ky u mblodh e u palos m dysh me rnkime nga dhimbja, pa mundur t hap goj, por vetm duke dgjuar si ngrdheshej e qeshte ai me shkop.


- Ja ku sht nj deg peme tamam pr kt pun. T’ua lidhim kmbt e t’i varim kokposht. T shohim cili prej nesh qllon m mir me shtiz e me gur.


- Babai yt e njeh babain tim, - mundi t nxjerr dy fjal Gai, kur i ran pak dhimbjet e stomakut.


- Ashtu sht, por nuk e ka me qejf. Im at sht patric i vrtet, jo si yt at. Po t doj ai, gjith familja juaj mund t bhen shrbtort e tij. Kurse un do ta detyroja at maman tnde, t lojtur nga trut, t lante e t frkonte pllakat e shtpis son.


T paktn nuk e kishte mbajtur gojn kyur. Ai rrugai me litarin prej jelesh kali po bhej gati t’ia lidhte kmbt nyje Gait e ta ngrinte n havà. ’mund t’i thoshte pr t’u marr vesh? I ati nuk kishte kurrfar pushteti t vrtet n qytet, vetm nga dera e nns kishin dal nja dy-tre konsuj e aq. Ungji Marius qe njeri i fuqishm ... kshtu thoshte e ma.


- Ne jemi nobilitas ... ungji im Marius nuk sht nga ata, q mund t’ua prishsh qejfin...


U dgjua nj klithm e beft n kup t qiellit, kur litari u shtrngua fort te dega e pems dhe kur Marku e pa veten varur kokposht.


- Cepin tjetr t litarit lidhe te ai trungu atje. E ka radhn ky pishku tjetr, - foli Toni duke u zgrdhir.


Gai vuri re se dy shokt e tjer nuk ia bnin fjaln dysh. Nuk kishte kuptim t’u lutej atyre.


- Na ler t shkojm, o purranjos i qelbur! - brtiti Marku, si i hipi gjaku n fytyr.


Gai rnkoi. Do t’i vrisnin, me siguri!


- More Mark, more budall. ’ia prmend purrat; duket q larg se i ka pik t dobt.


Suetoni ngriti vetullat dhe mbeti gojhapur, shtangur n vend. Djali me trup kabà, q sapo bhej gati t hidhte litarin po n degn e Markut, u ndal.


- Ore, ore, bre nj gabim, or pishku i vogl. Pa m’a var mir at voglushin, Deci, se me kt ktu merrem un, kam qejf t’i dal pak gjak.


Befas Gait iu duk sikur bota po prmbysej, dgjoi degn e pems t krakllij dhe vesht t’i gumzhinin, si dhe gjakun q po i vrshonte n kok. Mori t rrotullohej me ngadal dhe pa se edhe Marku gjendej n at pik halli. Nga goditja e par, shokut t tij i pati dal gjak pr hundsh.


- M duket se ma ndale rrjedhjen e gjakut, Toni. T falem nderit. - Markut i dridhej pak zri dhe Gai buzqeshi me guximin e tij.


N fillim, kur pati ardhur t jetonte me ta, Marku kishte qen fmij nevrik dhe fare trupvogl pr moshn. Gai e pati shtitur n pika t ndryshme t prons dhe t dy patn prfunduar n nj kashtore, maj dengjeve t stivuara t sans. Kur, nga lart, patn vshtruar posht rrzn e dengjeve t palidhura mir, Gai kishte vn re se Markut po i dridheshin duart.


- Po zbres un i pari, q t shohsh si zbritet, - kishte thn Gai me buz n gaz dhe, hop, ishte hedhur menjher.


Aty posht, rrz dengjeve t sans, kishte pritur goxhà q Marku t hidhej. Dhe bash kur e kishte humbur besimin, nj figur e vockl u ngrit lart n hava. Gai menjher bri mnjan dhe Marku u plandos n san pa frym, duke guluar.


- Kujtova se pate shum frik pr t’u hedhur, - i tha Gai shokut, q kishte rn prmbys e po puliste qepallat prej pluhurit.


- N t vrtet pata, - iu prgjigj Marku me qetsi, - por nuk dua t kem frik. Nuk dua dhe pik.


Zri i ashpr i Suetonit ia grisi plhurn e kujtimeve. - Zotrinj, mishi do ekan druri q t zbutet. Mbajeni trupin n kt pozicion dhe veproni ... ja, kshtu.


Ia vrtiti Gait shkopin n ajr sipr koks dhe pastaj i dh